Zelfsabotage: wat als jij jezelf in de weg zit?

Beren op de weg

Wat jouw einddoel is, dat weet je wel. Maar er zijn zóveel obstakels. Zoveel beren op de weg. Het lijkt allemaal zo ver weg. En de vorige keer was je zó gemotiveerd, maar toch gebeurde er iets waardoor je weer terug bij af was. Je omgeving en de omstandigheden in jouw leven die de weg naar jouw einddoel beïnvloeden zorgen ervoor dat het moeilijker is om te bereiken wat je voor ogen hebt.

Iedereen heeft bepaalde angsten en onzekerheden. Als je om je heen kijkt naar mensen die in jouw ideale plaatje passen van waar jij naartoe zou willen werken, dan komt daar ook wel eens jaloezie bij kijken. Als jou dit dan niet goed lukt, dan is het al heel makkelijk om anderen de schuld te geven van jouw mislukkingen. Of door jouw omstandigheden als excuus te gebruiken waarom iets niet lukt.

De harde waarheid…

I would hate to break your bubble, maar – wist je dat je gewoon echt jezelf in de weg zit? Dat jij zelf de oorzaak bent van jouw falen? Dat je jezelf vertelt dat het niet gaat lukken en het echt daardoor mislukt? Een beroemde Henry Ford quote, “Whether you think you can, or you think you can’t – you’re right,” benadrukt nog even hoeveel impact jouw mindset en jouw gedachten hebben op jouw succes en jouw mislukkingen. Het is misschien lastig om jezelf een spiegel voor te houden en je er bewust van te worden dat jij zelf bijdraagt aan alle obstakels richting jouw doel.

Je vrienden zouden je zogenaamd dwingen om niet te gaan sporten vanavond omdat het anders ongezellig is dat je niet een drankje/hapje komt doen. Vervolgens hebben zij je ertoe gezet om die bak met chips leeg te eten. Ook zeggen ze dat jij helemaal niet af hoeft te vallen, omdat je goed bent zoals je bent. Wellicht zeggen ze zelfs dat ze het jammer vinden dat je zo veranderd bent en dat je voorheen veel leuker was, toen je wel gewoon lekker genoot van alle etentjes en drankjes. Of je hebt familieleden thuis wonen die het allemaal maar onzin vinden. Die weigeren al het snoep in de kastjes weg te doen om jou te steunen. Dan is het toch logisch dat je het niet volhoudt? Dat is dan toch niet jouw schuld?

Wie is er nu eindverantwoordelijk?

Sorry – maar het is wel jouw schuld. Althans, jij kiest ervoor om deze (wel vervelende) situaties invloed te laten hebben op jouw keuzes, jouw gewoontes en gedrag. Natuurlijk kun je wel eens een zwak moment hebben en toch overstag gaan, maar realiseer je dan dat jij hier op moet reflecteren en dat je ervan kan leren voor de volgende keer. Maar praat het niet goed, door bijvoorbeeld je omgeving of omstandigheden de schuld te geven. Dit zorgt er namelijk voor dat je geen verantwoordelijkheid neemt voor jouw acties en vervolgens weer de mist in gaat. Dat klinkt toch ook eigenlijk super kinderachtig, als je erover nadenkt?

En dit geldt niet alleen voor bijvoorbeeld gewichtsverlies. Dit geldt voor al jouw doelen. Nee, het zal niet altijd makkelijk zijn om je comfortzone te verlaten en om die stappen te zetten richting jouw doel. Maar niemand gaat het voor jou doen. Alleen jij hebt invloed op hoe jouw toekomst eruit ziet. En het leven zal iets in jouw schoot werpen waardoor je ineens je strategie moet veranderen of waardoor je voor een nieuwe uitdaging komt te staan om richting jouw doel te werken. Ik zeg ook niet dat dat makkelijk is. Het enige wat ik wil, is dat jij realiseert dat alles haalbaar is, zolang je zelf verantwoordelijkheid neemt en geen vingers wijst naar anderen of jouw omstandigheden. Want op deze manier ga je goedkeuren dat je niet verder komt, terwijl dat zo zonde is.

Jij verdient beter (veel beter!)

Het is ook niet eerlijk tegenover jezelf. Jij verdient het om de beste versie van jezelf te zijn. Om lekker in je vel te zitten. Om te kunnen zeggen f**k you, ik volg mijn eigen koers‘. Precies. Dat doe je voor jezelf. Ongeacht jouw omgeving, de omstandigheden en andere obstakels. Door jezelf een spiegel voor te houden doe je jezelf juist een plezier. Want als je je bewust bent van je eigen gedrag en je volledige verantwoordelijkheid draagt voor je eigen acties, dan ga je pas met grote stappen vooruit.

Het klinkt simpel, maar dat is het niet altijd. Denk erover na. Schrijf desnoods voor jezelf op in welke situaties jij jezelf echt in de weg zat of waar je tot op heden moeite hebt. En toets eens je eigen gedachten, je gevoelens en ga daar met een vergrootglas overheen. Is het realistisch wat je denkt? Is dat ook echt zo of zou je ook iets anders kunnen denken. Kun je niet-helpende gedachten omzetten in helpende gedachten? Wat kun je de volgende keer anders doen? Wat heb je nodig om toch die obstakels te overwinnen?

Laat mij je helpen

En zou je graag tips of advies krijgen van mij rondom jouw voeding of je mindset? Voel je absoluut niet bezwaard en stuur me een berichtje!

Vul het contactformulier in of stuur mij een berichtje via Instagram.

 

 

Intrinsieke motivatie vs. extrinsieke motivatie

Je hebt een hoop gezeik op je werk gehad. Slecht geslapen. En als klap op de vuurpijl heb je net ook nog je schoonmoeder over de vloer gehad met een preek over de bende in huis of dat je je planten wel water had kunnen geven. What a day… je bent doodmoe, geïrriteerd en bent niet meer vooruit te branden. Je ploft op de bank, maar je weet dat vanavond tijd is om naar de gym te gaan. “Getverderrie.. als er IETS Is waar ik GEEN zin in heb, dan is het wel sporten”. Het stemmetje in je hoofd wint. Dit is hoe je brein werkt. Oude patronen en gewoontes worden gezien als veilig. Het is dus niet raar dat dit stemmetje zo’n invloed heeft op je keuze om horizontaal op de bank te liggen.

Je hebt een bepaald doel waar je naartoe wilt werken. Als het gaat om spieropbouw, gewichtsverlies, strak in je velletje zitten etc. Om deze doelstellingen te behalen is motivatie belangrijk en moet je discipline hebben om consistent de dingen te blijven doen die nodig zijn om dat doel te behalen, Als je niet goed weet hoe je intrinsieke motivatie moet krijgen, dan is de kans groot dat je faalt in het behalen van jouw einddoel.

Wat is nu het onderscheid tussen intrinsieke en extrinsieke motivatie?

Bij intrinsieke motivatie is het zo dat je daadwerkelijk vanuit jezelf plezier beleeft bij het uitvoeren van een bepaalde activiteit (zoals fitness) of je er oprecht prettig bij voelt om bijvoorbeeld gezonder te eten. Een boek lezen omdat je het daadwerkelijk interessant vind en niet omdat het nodig is vanwege het behalen van een examen. Je doet het graag omdat je er zelf plezier/ voldoening uithaalt. Het voelt prettig en doet het niet omdat het ‘moet’. Daarom is het bij intrinsieke motivatie zo dat je het langer volhoudt en daardoor dus een bepaald doel behaalt. Omdat het niet voelt als vervelend of moeilijk. Het voelt fijn en de uitkomst van je gedrag / activiteiten is het behalen van de gewenste uitkomst.

Toch blijkt het zo te zijn dat wij vaak extrinsieke motivatie hebben. “Ik ben te dik dus ik MOET afvallen”. Maar zelf voelt het niet belangrijk genoeg en de weg ernaartoe om het doel te bereiken is voor jou alles behalve leuk. Je doet het omdat je de druk voelt door vergelijkingen op social media, doordat je arts zegt dat het belangrijk is om gewicht te verliezen, doordat je partner je te dik vindt. Als je het niet doet kan het negatieve gevolgen hebben (gezondheidsproblemen, geen erkenning krijgen, jezelf onzeker voelen enz.). Maar als het je wél lukt, dan is dat een beloning voor jezelf. Straf en beloning zijn vaak factoren die komen kijken bij extrinsieke motivatie.

Hoe pak je dit aan?

In sommige gevallen is het toch belangrijk dat er gedragsverandering komt. Je weet dat het belangrijk is om een gezonder gewicht te hebben, maar je voelt nog niet de drive vanuit jezelf om hier iets aan te doen. Omdat het ‘moet’ hou je het wellicht even vol of behaal je misschien wel dat doel, maar voor langdurige en blijvende gedragsverandering is het belangrijk dat er een patroon wordt doorbroken. En dat je echt zelf gaat inzien hoe belangrijk het is en je er bewust van bent waarom het goed voor je is om iets te veranderen in je leven. Pas als je begrijpt dat het goed is voor jou en dat je je beter gaat voelen. Dat je meer energie krijgt, je lekkerder in je vel gaat zitten en vele andere voordelen. Dat je erachter komt dat het leuk is om te sporten en je het ziet als een leuke uitdaging om naar je doel toe te werken. Dat je je trots voelt als je weer net even wat meer gewicht pakt tijdens je training.

Nobody said it was easy

Zelfs al zou je intrinsieke motivatie hebben, dat wil niet zeggen dat je nooit moeilijke momenten gaat hebben en dat de lijn naar je einddoel altijd omhoog loopt. Je gaat ups en downs hebben en obstakels moeten trotseren. Het hoort erbij. Je kunt je niet continu gemotiveerd en comfortabel voelen. Maar intrinsieke motivatie helpt je wel om de dingen die nodig zijn te blijven doen. Keer op keer. Omdat het belangrijk voor jou is en je voelt dat je dit graag doet. Dat je de discipline krijgt om ondanks minder goede dagen toch je sportkleding aan te trekken en naar de gym te gaan. Dat je ondanks een rotdag toch een gezonde maaltijd op tafel zet. Dat niemand dan jijzelf invloed heeft hierop.

Maak het minder moeilijk voor jezelf

Wil je meer bewegen, maar háát je de sportschool. Doe dan een andere sport! Je hoeft niet persé een gymjunkie te zijn om meer te bewegen. Gek op tennissen? Go for it! Hardlopen jouw ding? Why not? Meer van het mountainbiken? Ook dit is prima!

Wil je wel graag trainen, maar heb je einde dag doorgaans minder energie? Ga zoveel mogelijk (en zover dat kan) ’s ochtends trainen. Veel sportscholen zijn heel vroeg open. Lukt dat niet? Trek dan zodra je uit je werk komt je sportkleding alvast aan of ga gelijk door vanuit je werk. Vermijd bankhangen, gooi een plens water in je gezicht en gaan met die banaan!

Wil je wel graag gezonder eten, maar heb je gewoon te weinig tijd om doordeweeks in de keuken te staan of laat je je snel verleiden om iets makkelijks te halen als je boodschappen gaat doen of op de thuisbezorgd app kijkt? Doe aan mealpreppen! Bereid je eten alvast voor op een vrije dag, zodat het makkelijk is om gelijk op te warmen en er niet eens tijd is om na te denken over andere opties.

Er zijn zoveel manieren waardoor je het makkelijker voor jezelf maakt om je doel te behalen.

Conclusie

Extrinsieke motivatie maakt het lastig om de acties die nodig zijn om je doel te behalen vol te houden. Het komt van buitenaf en niet vanuit jezelf. Het is dus belangrijk om een intrinsieke motivatie te hebben om je doelen te behalen. Dit is een drive die vanuit jezelf komt. en helpt je om structureel je gedragsverandering door te voeren, bepaalde keuzes te maken en blijvend resultaat te krijgen. Het is een basisvoorwaarde voor elke verandering in je leven.

Als er factoren zijn die het lastig voor je maken kun je verschillende dingen doen om het makkelijker te maken voor jezelf. Meerdere wegen leiden naar Rome. Kijk naar jezelf en niet naar anderen. Wat voor een ander werkt hoeft niet voor jou te werken. Doe het op jouw manier, zodat je het volhoudt op de langere termijn.

Heb je vragen over dit onderwerp of zoek je advies? Stuur mij een bericht!

 

 

 

De juiste balans vinden. Hoe dan?

Je hoort het continu om je heen. Als het gaat om voeding gaat het om ‘het vinden van de juiste balans’. En dan denk je: “Klinkt allemaal hartstikke mooi. Maar dit zegt mij dus geen ene malle moer over wat dit nu precies inhoudt.”

In mijn optiek creëer je balans door bepaalde keuzes te maken die niet structureel óf gezond óf ongezond zijn. Er bestaan geen goede of slechte producten, want het is belangrijk om te genieten en om je voeding gezond en gevarieerd te houden. Want dat zorgt ervoor dat je lekker in je vel zit, zowel fysiek als mentaal.

 Jezelf restricties op leggen.

Als je wilt afvallen ben je geneigd om, voor een snel resultaat, alles om te gooien. Je legt bepaalde regels op aan jezelf. Je mag even helemaal niks meer! Niet dat favoriete koekje bij de koffie. Niet dat lekkere wijntje of een bak popcorn tijdens een gezellig avondje met je partner of vrienden. Niet uiteten en anders altijd die salade kiezen… pfoe… en dat moeten we wel even een tijdje kunnen volhouden of niet?

Het is niet gek dat je dat na een tijdje niet meer volhoudt. You will suck the fun out of everything! Het gaat niet om snel resultaat. Want uiteindelijk verval je weer in oude gewoonten. Het gaat om het lange termijn doel. Waar wil je naartoe? En hoe ga je het zo houden? En hoe zorg je dat het niet voelt als een vervelende taak om fit en gezond te zijn, zonder dat je er continu mee bezig bent?

Wat betekent voeding voor jou?

Er zijn verschillende motieven om te eten zoals je eet. Denk aan gezelligheid, traditie (in de familie bijvoorbeeld), ontspanning of gewoonweg om te genieten. Mensen gebruiken eten zelfs om een bepaalde macht/status uit te stralen. Denk aan dure restaurants en het drinken van dure wijntjes. Of het is om te bewijzen hoe gezellig je wel niet bent. Dat eten altijd samenhangt met gezellig samen zijn. Ook worden keuzes gemaakt op basis van je leefwijze. Als je bijvoorbeeld plantaardig wilt eten en tegen dierlijke producten bent. Maar ook slaan mensen er soms in door, door continu ‘gezonde’ producten te kiezen, omdat het eten van bewerkte producten slecht is en het belangrijk is om je goed te voelen. Om je fit en gezond te voelen als je een voedzame maaltijd eet. Zonder opgeblazen buik en darmproblemen, omdat je jezelf vol stopt met alleen maar junkfood. Allerlei redenen waarom mensen bepaalde keuzes maken.

Het moet wel leuk blijven.

Waarom zou je niet genieten van lekker eten? Nee, niet alles is even voedzaam. Maar zolang je dus die balans vindt tussen ‘gezond’ en ´ongezond’, door gevarieerd te eten. De ene keer is dat een hamburger of pizza. De andere keer is het een verse, zelfgemaakte maaltijd met voedzame producten. Het gaat niet om die ene ‘slechte’ dag. Het gaat om de keuzes die je over de hele week en het hele jaar door maakt. Geniet hier en daar en denk goed na als je beseft dat je net even te vaak kiest voor iets ‘ongezonds’. teveel bewerkte producten en te weinig van voeding met meer voedingswaarde, dan maak je op basis daarvan een betere keuze.

Persoonlijk heb ik een bepaalde routine waarin ik gedurende de week grotendeels keuzes maak, waarvan ik weet dat deze goed zijn voor mijn gezondheid. En als daar hier en daar wat tussen zit dat iets minder ‘gezond’ is, dan ga ik me daar niet schuldig over voelen. En als ik een avondje met vrienden of familie ben of op een verjaardag, dan laat ik de teugels ook wat meer vieren. De dag erna eet ik dan weer zoals gewoonlijk. Als ik dan tot de verleiding kom om weer iets ‘slechts’ te eten, dan denk ik goed na over hoe de afgelopen dagen zijn geweest en maak ik op basis daarvan een verstandige keuze.

Denk na over de lange termijn

Ik merk dat mensen vaak wel ontevreden zijn over iets in hun leven en er graag over klagen, terwijl ze dit best kunnen veranderen. Als je niet wilt veranderen, dan gáát er ook niks veranderen. Het resultaat wat je wilt hebben komt niet zomaar aanwaaien. Als jij weet dat jij structureel de verkeerde keuzes maakt, dan zal je ook structureel jezelf teleurstellen. En afgezien van het uiterlijk (je wilt graag slank zijn en daarom afvallen bijvoorbeeld) zijn er ook tal van andere redenen waarom je beter voor jezelf zou moeten zorgen. Namelijk de gezondheidsrisico’s die verbonden zijn aan overgewicht bijvoorbeeld. Is het soms moeilijk om een verstandige keuze te maken? Ja, natuurlijk! Maar om iets te bereiken moet je jezelf af en toe een schop onder de kont geven. Jezelf verantwoordelijk maken voor je eigen geluk en je eigen toekomst. Dat gaat niemand voor jou doen!

 

Wat moet je hiermee?

Tja, en nu? Mijn conclusie is dat je zou moeten kijken naar het geheel om die ‘balans’ te vinden. Je bent mijns inziens in balans als je gevarieerd eet en hierdoor genoeg voedingsstoffen binnen krijgt én enigszins kunt genieten in het hele proces. Zodat je helemaal happy en gezond bent!

Er zijn bepaalde richtlijnen die zijn opgesteld door de Gezondheidsraad, een onafhankelijk wetenschappelijk adviesorgaan. Deze doet onderzoek naar gezondheid, waarvan gezonde voeding één van de aandachtsgebieden is. De richtlijnen goede voeding zijn door het Voedingscentrum vertaald naar de Schijf van Vijf. Mocht je benieuwd zijn naar deze richtlijnen, ga dan naar Factsheet De Schijf van Vijf.

Laat mij je helpen!

En zou je graag tips of advies krijgen van mij rondom jouw voeding of je mindset? Stuur me vooral een berichtje! Vul het contactformulier in of stuur mij een berichtje via instagram. Ik help graag!

Hoeveel ben jij bezig met calorieën tellen?

Dag allemaal,

In een eerdere blogpost heb ik uitgelegd hoe belangrijk het is om inzicht te krijgen in de hoeveelheid calorieën je binnen krijgt als het gaat om het behalen van een gezond gewicht. Wanneer je wilt afvallen gaat het desnoods vooral om de energiebalans (calories in vs. calories out). Wil je afvallen, dan dien je minder calorieën binnen te krijgen dan dat je verbruikt. Logisch toch?

Calorieënteller

Er zijn verschillende apps om je calorieën te tellen. Superhandig, want alle producten van verschillende merken kun je hierin toevoegen en de app berekent het voor je. Ook kun je bijhouden hoeveel koolhydraten, eiwitten en vetten je binnen krijgt. Voor spierherstel bij krachttraining is de hoeveelheid eiwitten die je binnenkrijgt ook erg belangrijk.

Zelf ben ik groot voorstander van het bijhouden van je calorieën. Er ging voorheen geen dag voorbij dat ik het niet bij hield. Dagelijks vulde ik alvast mijn voeding in voor de dagen erop, zodat ik optimaal kon plannen wat ik allemaal zou eten. Ook vond ik dit onwijs handig als ik een feestje/etentje etc. had gepland. Ik zocht naar de website van het restaurant, bijvoorbeeld. De menukaart stond al online en ik ging vanuit daar kiezen wat ik wel of niet kon eten. Als ik iets meer wilde zondigen, dan hield ik daar de rest van de dag veel rekening mee.

Gevaar op de loer

Ik werd steeds creatiever met passen en meten van de dingen ik kon eten. Maar wat er gebeurde was dat ik niet meer spontaan kon eten/drinken wat ik wilde. Ik móest en zou persé eerst opzoeken hoeveel calorieën erin zaten. Ik kan je vertellen dat je dan niet meer lekker ontspannen op het terras of in een restaurant zit.

Naast het sociale aspect, merkte ik ook dat ik meer hongergevoel kreeg. Ik had nog maar net gegeten en ik zat al te denken aan mijn volgende maaltijd. Intussen nog een keer in mijn foodapp checken of dit allemaal wel kon en hoeveel ervan ik dan precies kon nemen. Máar! Hoe meer ik bezig was met mijn voeding, hoe meer hongergevoel ik kreeg! Gewoonweg omdat ik er de hele dag mee bezig was.

Laat het even los

Vorig jaar heb ik een aantal tegenslagen gehad, waardoor ik een beetje door een mentale breakdown ging. Om deze reden had ik besloten een tijdje even geen calorieën te tellen. Ik merkte dat ik zo obsessief bezig was hiermee, dat ik continu een opgefokt gevoel had erbij en ook niet écht kon genieten van eten. Eten doe je niet alleen voor je shape, maar eten heeft ook te maken met emotie en een stukje gezelligheid. Ik kon dit nu even niet gebruiken. Met veel moeite (ja, echt) heb ik niks ingevuld van mijn voeding. Ook al vond ik de eerste week even wennen en lastig (control freak?), ik vond het wel heel prettig om er niet de hele dag mee bezig te zijn.

Gedraag je…

Uiteraard weet ik zelf inmiddels hartstikke goed wat ik beter wel en niet kan eten. Ik weet welke producten voedzamer zijn dan andere. Ook weet ik wel ongeveer welke producten caloriearm of calorierijk zijn. Doordat ik het zo lang heb bijgehouden weet ik veel dingen uit mijn hoofd. Ik tel deze dus niet gedurende de dag, maar als ik bijvoorbeeld ’s middags een calorierijke maaltijd op heb (of een ongezonde snack), dan probeer ik wel de rest van de dag op te letten dat ik niet teveel tot me neem. Ik kan heel goed inschatten wanneer ik teveel of te weinig eet. Bovendien geeft mijn lichaam het sinds lange tijd weer aan wanneer ik trek krijg. Gewoon je boerenverstand gebruiken!

Moet ik nou wel of niet mijn calorieën tellen?

Ja, erg verwarrend allemaal, hè? Eerst adviseer ik je dit wel te doen en vervolgens vertel ik je weer dat ik het niet meer doe, omdat ik de nadelen ervan heb ondervonden. En dat is natuurlijk met veel dingen, het heeft allemaal voor- en nadelen. Alles wat té is, is niet goed.

Ik denk dat als jij nog geen goed inzicht hebt in jouw calorie-inname en verbruik, dat je er dan goed aan doet om te beginnen met het tellen van je calorieën. Want dat is echt een eye-opener kan ik je vertellen. Maar als je een eenmaal gewend bent wat wel/niet voor je werkt, dan is het naar mijn gevoel niet meer nodig om dit continu te blijven doen. Om de zoveel tijd zou je weer eens kunnen kijken hoe het nu gaat met jouw voedingspatroon. Maarja, je moet toch echt doen waar jij je het beste bij voelt. Als jij het graag bij blijft houden, is daar echt niets mis mee. Maar sla er niet in door…

Heeft het mijn gewicht beïnvloed?

Toen ik mijn calorieënteller niet meer invulde, heb ik gewoon de 80/20 regel gehanteerd. Ik probeerde doordeweeks goed te letten op wat ik at. Niet alleen qua calorieën maar ook de hoeveelheid eiwitten vond ik belangrijk. Ik heb mij toen ook niet gewogen, zodat ik even niet geobsedeerd was door die cijfertjes. Laatst besloot ik om mij weer eens te laten wegen bij mijn coach. Ik wist dat ik lichter was geworden en dat klopte ook. Mijn vetpercentage was met zo’n 2% gezakt. Ik vul nu mijn calorieënteller weer in, omdat ik mij niet meer heel erg druk maak over die cijfers. Ik had gewoon even een break nodig en nu wil ik mijn calorieën tellen om ervoor te zorgen dat ik niet te weinig binnen krijg en dat ik wel aan mijn eiwitten kom. Ik wil nu wel weer maandelijks mijn vetpercentage opmeten. Er moet gewoon een gezonde balans zijn en het moet niet mijn leven gaan bepalen.

Conclusie

Iedereen heeft een ander doel. En ook daarom verschilt het per persoon wat wel of niet werkt. Toen ik in een wedstrijdvoorbereiding zat en ik probeerde in een heel laag (atletisch) vetpercentage te komen, toen was het wel een ‘must’ om mijn voeding bij te houden. Koolhydraten, vetten en eiwitten moesten goed afgestemd zijn op elkaar. Op een gegeven moment zat ik op een vetpercentage van 11%. Dit is vrij laag voor een vrouw. Maar wil je gewoon lekker fit en slank zijn, dan hoef je niet na elke hap te berekenen hoeveel je binnen hebt gekregen. Het is echt belangrijk dat je inzicht krijgt, maar dit hoef je op langere termijn niet continu te blijven doen.

Bovendien is het ook een kwestie van het gebruiken van jouw boerenverstand. Jij weet zelf op een gegeven moment wel dat een stuk taart of een bak friet niet erg voedzaam is. Dit kun je best af en toe nemen, maar als jij een gezond voedingspatroon wilt hebben, dan doe je er goed aan om voedzame producten in huis te halen. Niet alleen groente en fruit zijn heel voedzaam, maar ook gezonde vetten zijn absoluut goed voor je (noten, vette vis etc.). Het gaat desnoods niet alleen om de ‘looks’ maar vooral om je fit en energiek te voelen! Dan volgt de rest vanzelf.

Heb jij nog vragen / opmerkingen?

Laat het me vooral weten! Ik ben heel benieuwd.

Liefs,

Isabelle

 

Wat is Colitis Ulcerosa & hoe ga ik hiermee om?

Als je mij al een tijdje volgt weet je dat er bij mij eind vorig jaar de diagnose Colitis Ulcerosa is vastgesteld. In deze blogpost zou ik graag wat meer toelichting geven over deze chronische aandoening en in hoeverre dit mijn leven beïnvloedt.

Wat is Colitis Ulcerosa?

Colitis ulcerosa betekent letterlijk een ontsteking van de dikke darm (colon = dikke darm, -itis = ontsteking), waarbij zweren gevormd worden (ulcerosa). Colitis ulcerosa noemt men, net als de ziekte van Crohn, ook wel een inflammatory bowel disease (IBD).

Bij colitis ulcerosa is er sprake van een chronische, regelmatig terugkerende ontsteking van de dikke darm. Bij colitis ulcerosa is de darm aaneengesloten ontstoken. De ziekte van Crohn en colitis ulcerosa zijn auto-immuunziektes. Bij auto-immuunziektes gaat er iets mis met de afweer van het lichaam. Normaal gesproken beschermt onze afweer ons lichaam tegen ziekteverwekkers zoals bacteriën. Bij een auto-immuunziekte valt de afweer delen van het eigen lichaam aan.

Hoe vaak komt het voor?

Colitis ulcerosa komt steeds vaker voor, met name in de westerse landen. Er zijn momenteel ruim 80.000 mensen in Nederland met een chronische darmontsteking. Dit is ongeveer 1 op de 200 mensen. Hiervan heeft iets meer dan de helft colitis.

Wat is de oorzaak?

Over een oorzaak van deze ziekte is nog niet heel veel bekend (en daarom ook frustrerend, vind ik). Er is niet een duidelijke oorzaak te benoemen, maar onderzoek heeft wel aangetoond dat er een aantal omgevingsfactoren meespelen die een mogelijke oorzaak kunnen zijn. De ziekte kan erfelijk zijn. Bij mij is dat echter niet het geval. Omgevingsfactoren die mogelijk meespelen zijn voeding, overmatige hygiëne en een ‘westers’ leefpatroon (de ziekte komt hier dan ook het meeste voor). Ookal zijn de meningen hierover verdeeld, stress schijnt ook een belangrijke factor te zijn die de ziekte kan triggeren.

Welke medicijnen krijg ik?

Er zijn verschillende medicijnen om een darmontsteking te onderdrukken. Als medicijnen niet werken of de dikke darm zeer ernstig ontstoken is, is een operatie nodig. De hele dikke darm wordt dan weggehaald en je krijgt een stoma of een pouch. Bij mijn laatste opvlamming eind februari jl. bleek mijn gehele dikke darm ontstoken en moest ik in het ziekenhuis opgenomen worden. Ik kreeg bloedtransfusies (i.v.m. bloedarmoede) en ijzer. Vervolgens kreeg ik Prednison toegediend en een aantal andere ontstekingsremmers. Helaas had dit te weinig effect en vertelde de arts mij dat hij overwoog met de chirurg te bespreken om mijn dikke darm te verwijderen.

Hij wilde nog één medicijn proberen, namelijk Inflectra (Infliximab) via het infuus. Infliximab onderdrukt de lichaamsafweer en remt ontstekingen. Infliximab is een zogenaamde biological. Dit betekent dat het door levende cellen in celkweken wordt gemaakt. Het remt in het lichaam het eiwit tumor necrose factor TNF-alfa, dat ontstaat bij ontstekingen zoals bij colitis ulcerosa. Hierdoor vermindert de ontsteking en wordt de ziekte afgeremd.

Dit medicijn krijg ik iedere 8 weken toegediend op de dagopname in het ziekenhuis via het infuus. De dagen erna merk ik dat ik rustig aan moet doen. Het heeft verschillende bijwerkingen. Zelf merk ik dat ik erg moe en vaak misselijk en duizelig ben. Ook krijg ik vaak hoofdpijn. Maar door van tevoren mijn dagen erna vrij te houden, kan ik voorkomen dat ik teveel hooi op mijn vork neem.

Daarnaast neem ik dagelijks Puri-Nethol (werkzame stof: mercaptopurine). Mercaptopurine is een kankerremmende stof (cytostaticum). Het onderdrukt ook het afweersysteem. Artsen schrijven het voor als chemotherapie (chemokuur) bij bepaalde vormen van kanker in bloed en lymfe, zoals lymfeklierkanker en leukemie. Mercaptopurine onderdrukt ook het afweersysteem. Het wordt daarom gebruikt bij colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn.

Dit medicijn heeft een krachtig werking op de celdeling, niet alleen van kankercellen of cellen van het afweersysteem, maar ook van gezonde lichaamscellen.

Hoe ga ik ermee om?

Dit jaar ervaar ik als mentaal zwaar. Ik ben iemand die veel kan hebben, maar sinds ik ziek ben geworden kreeg ik hier steeds meer moeite mee. Ik weet dat ik het gewoon moet leren accepteren, maar dat vind ik echt heel moeilijk. Toen de arts mij vertelde dat ik waarschijnlijk mijn hele leven aan deze medicatie zou moeten, dat is moeilijk te accepteren.

Sinds ik Infliximab krijg via het infuus, merk ik dat ik mij anders voel. Ik ben erg snel misselijk (zeker in de eerste weken erna) en zoals jullie weten train ik graag lekker intensief. Maar soms heb ik echt het gevoel dat ik moet overgeven en dit zorgde ervoor dat ik soms niet ging, omdat ik bang was voor vervelende situaties of weer die onbegrip waarom ik niet beter mijn best doe bij bepaalde oefeningen. Maar ik kan eerlijk zeggen dat ik de laatste tijd probeer om me over die angst heen te zetten en toch te doen wat lukt en naar mijn lijf te luisteren als ik mijn tempo moet aanpassen. Ook ben ik erg snel duizelig en heb ik soms het idee dat ik moet flauwvallen.

Ik zweet heel snel en als ik lekker gedoucht en opgefrist ben, dan baal ik hier soms zo van. Ik hoef maar één trap op te lopen en het zweet staat me al op de rug. Niet fijn als je daarna fris en fruitig naar een afspraak wil gaan.

En dan wel het vervelendste: ik ben heel vaak doodop. Omdat ik altijd erg spontaan ben met afspreken en dagjes weg, is het vervelend om hier iedere keer toch meer rekening mee te moeten houden. Als ik een paar uurtjes de deur uit ben, dan merk ik daarna dat het teveel geweest is. Het voelt echt alsof ik een marathon heb gelopen. Ik kan daarom vaker niet overal ja op zeggen als het gaat om afspraken. Hier heb ik soms nog veel moeite mee.

Angst voor de toekomst

Ik ben nog jong en de medicijnen zorgen ervoor dat ik zo min mogelijk last heb van mijn aandoening, maar ik pieker onwijs veel over de toekomst. De arts vertelde mij dat mijn levensverwachting net zo hoog is als dat van “gezonde” (definitie van gezond is vaag) mensen. Maar tegenstrijdig genoeg, weet men momenteel nog niet veel over de effecten op langere termijn bij het gebruik van dit medicijn. De kans op andere ziekten zouden verhoogd kunnen zijn.

Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk te focussen op het nu, maar we denken allemaal toch na over hoe wij oud worden? Ik vind het belangrijker om zonder teveel beperkingen mijn oude dag door te brengen. Ik kan dan wel stokoud worden, maar wat als ik daarmee alleen maar afhankelijk ben van andere mensen en zelf bijna niets meer kan? Dat vind ik verschrikkelijk.

Schaamte

En dan heb ik het niet alleen over schaamte van de vervelende darmklachten, maar vooral de schaamte dat ik momenteel even stil sta. Iedereen die mij goed kent weet dat ik altijd keihard heb gewerkt en 200% geef om mijn doelen te behalen. De prestatiedrang bij mij is erg groot. En nu ineens stort mijn wereldje even in. Ik heb momenteel even een moeilijkere periode. Ik heb eigenlijk al jarenlang teveel van mezelf gevraagd (zowel fysiek als mentaal). Dit is heel lang goed gegaan, maar nu ik chronisch ziek ben geworden komt eigenlijk alles samen.

Het komt wel goed!

Uiteindelijk komt alles goed, maar het heeft tijd nodig. Momenteel krijg ik hulp van een medisch psycholoog om mijn gevoelens te bespreken en ben ik zelfs begonnen met het volgen van yogalessen om mentaal tot rust te komen. De laatste weken merk ik dat ik steeds positiever word, maar dit wordt afgewisseld met hele moeilijke momenten. Gelukkig heb ik hele lieve mensen om mij heen die mij steunen hierin en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik pak de draad weer rustig op, maar het zijn babystapjes.

Het belangrijkste vind ik dat wij ons allemaal soms iets kwetsbaarder zouden moeten opstellen. Iedereen maakt dingen mee en elk huisje heeft zijn kruisje. Als jij een mindere periode doormaakt, deel dat dan met de mensen om je heen. Praat erover, maar hou het niet binnen. Dat heb ik lang gedaan en daardoor werd ik steeds onrustiger van binnen.

Ik hoop dat jullie het enigszins waarderen dat ik dit met jullie deel en hopelijk inspireert het ook een beetje. Bedankt voor het lezen. Berichtjes zijn welkom!

 

 

Lekkernijen: alles of helemaal niets?

Follow my blog with Bloglovin

Hello you,

Vandaag wil ik het hebben over “balans” op het gebied van voeding. Want wat betekent dit voor jou? Ik merk om mij heen dat niet iedereen hier hetzelfde over denkt en er is echt iets in mij dat kriebelt om mijn mening te delen hierover.

Keep learning

Al heb ik in het afgelopen jaar al veel geleerd over voeding, ik blijf altijd veranderen van inzicht en pas mijn gewoontes hierop aan. Ik hou echt van lekkernijen en ik zorg er dan ook voor dat dit binnen mijn dagelijkse caloriebudget past. Veel lekkernijen zijn erg calorierijk en doen helemaal niets voor jouw lichaam qua vitaminen en mineralen (no shit, Sherlock) en het is dan ook niet verstandig jouw hele dag voornamelijk te vullen met allerlei snacks. Wij weten allemaal dat je het beste je lichaam kunt voeden met voldoende groente en fruit. Ook is het van belang voldoende eiwitten en (gezonde) vetten binnen te krijgen.

That’s how the cookie crumbles…

Ik postte vandaag op facebook een foto van mijn kopje koffie met een koekje erbij. Hier had ik bij vermeld dat dit koekje slechts 33 kcal bevat en dat dit een heerlijk tussendoortje is zonder schuldgevoel. Ik kreeg een hele terechte reactie dat het lastig kan zijn het dan bij 1 koekje te houden als het pak eenmaal open is. Ik herken dit ontzettend en ik begrijp dat men dit zegt. Want ik zeg niet dat het mij nooit is overkomen dat ik als een hongerige cavia het hele pak leeg heb geknabbeld en het gebeurt mij heus nog wel een enkele keer dat ik meer eet dan dat ik van tevoren had ingepland. Maar ik kan je ook vertellen dat ik hier steeds beter mee overweg kan gaan. En dat ik steeds meer discipline krijg (want ja, daar draait het uiteindelijk om) om me te gedragen en te genieten van dat ene koekje.

Waarom haal ik het nog in huis? Waarom wil ik persé een koekje en kan ik niet gewoon helemaal niks lekkers kopen (in de vorm van snacks), zodat mijn huis alleen maar gezonde opties in de kastjes heeft staan?

That escalated quickly…

Ik denk dat het belangrijk is in de leerweg naar een gezond en uitgebalanceerd eetpatroon om jezelf niet teveel restricties op te leggen en niet gelijk alles te verbannen. Als jij echt geniet van een lekkernij, dan moet dan ook gewoon kunnen. En ik denk dat je JUIST jouw doel van een gezonde lifestyle en eetpatroon hebt behaald als jij kunt zeggen dat je echt kunt genieten van jouw favoriete snack zonder overboard te gaan.

Het kan betekenen dat jij een gesprek met jezelf moet hebben (niet hardop, want dat kan creepy overkomen) om te zeggen “gedraag je, je bent geen beest – neem 1 koekje en berg de rest weer netjes op in het keukenkastje”. Zoals in mijn eerdere blogpost vermeld staat, is het verstandig jouw kcal bij te houden via een foodapp. Zo weet je of iets wel of niet past in jouw caloriebudget voor de dag en als je dan geneigd bent meer dan 1 lekkernij te pakken voel je je ook belachelijk als blijkt dat je moet invullen dat je bijv. 5 of 10 koekjes hebt opgepeuzeld.

Hungry of hangry?

Trouwens! Denk er eens over na, als jij meer dan 1 snack achter elkaar eet (een soort van “mindless eating”) geniet jij dan nog echt of doe je dit uit verveling? Of omdat je gestresst en/of moe bent? Als ik niet lekker in mijn vel zit heb ik wel eens de neiging om een eetbui te hebben.

Vroeger heb ik hier heel erg mee geworsteld toen ik een mindere periode doormaakte. Ik grijp niet naar de drank of naar sigaretten oid, ik wil een reep chocolade en een zak chips. Dit soort gedrag is ook niet gezond. Dit was overigens heel lang geleden, maar schijnbaar hebben heel veel mensen hier last van. Eten is net zo goed een verslaving en een manier om je zorgen even te vergeten.

Er is dus een verschil tussen genieten van een snack en als een malloot alles naar binnen werken wat binnen handbereik ligt. Als er een verboden stukje chocolade achter slot en grendel ligt wil je deze liever hebben dan wanneer jij dit gewoon mag hebben van jezelf (met mate).

What’s your point?

Conclusie: ik vind (en wat je daarmee doet, dat moet je zelf weten) dat het gezond is om te kunnen genieten van een snack, zolang je hier ook echt van geniet en je je kunt gedragen. Dat is discipline en dat is overwinning in de weg naar een healthy lifestyle!

Ben jij een “people pleaser”?

Follow my blog with Bloglovin

Zet jij jezelf op de eerste plek of maak jij bepaalde keuzes, omdat anderen dat van je verwachten (ookal sta jij hier niet 100% achter)?

Je kent het wel. Je wordt gevraagd om bij een bepaald feestje/evenement te zijn (van collega’s/kennissen), maar stiekem heb je er totaal geen zin in (hell no!), maar omdat anderen van jou verlangen dat je er bij bent, zeg je direct “ja, ik ben erbij!”. Dit resulteert in: 1) jij die naar dat bepaalde feestje/evenement gaat, terwijl je echt liever ergens anders had willen zijn of nog erger: 2) jij die uiteindelijk een smoes verzint om er niet bij te hoeven zijn, met als gevolg een rotgevoel en ongemakkelijke situatie.

Maar waarom doe je dit eigenlijk? Waarom kun je niet gewoon “nee” zeggen, wanneer je iets niet wilt.

We zijn het zo gewend om altijd maar te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Altijd bezig met wat anderen wel/niet zullen denken. Allereerst weet je helemaal niet wat anderen denken. Maar daarnaast zul je moeten accepteren dat er altijd mensen zullen zijn die jou niet zullen begrijpen of het met je eens zullen zijn. Nu moet je jezelf afvragen of daarmee jouw wereld instort. Waarschijnlijk niet.

Als je altijd maar “ja” zegt op alles, ookal sta je er niet achter, dan zullen mensen hier altijd gebruik van maken. Maar nog belangrijker is dat je daarmee je niet je eigen koers vaart en jij eigenlijk jouw tijd verspilt aan dingen die jou helemaal niet interesseren. Hier kun je heel onrustig van worden. Als je fulltime werkt en/of een druk privéleven hebt, dan wil je jouw vrije tijd toch invullen met dingen die jouw happy maken?

Jouw geluk en dat van je dierbaren is het uiteindelijke doel. Het is daarbij mooi meegenomen als je dit geluk kan delen met jouw omgeving en er voor anderen te zijn, maar dat wil niet zeggen dat je alles moet doen wat anderen van je vragen. Het is jouw leven en die vul je in zoals jij dat zelf zou willen. Dat bepaal je helemaal zelf en die vrijheid heb jij ook. Het is onnodig om je druk te maken wat anderen denken, want iedereen is uiteindelijk meer bezig met zijn/haar eigen leven en niet zozeer met jou.

Enfin, een collega/kennis vraagt jou om bij een bepaald feestje/evenement te zijn. “Je bent er sowieso bij, hè?” (not taking “no” for an answer). Je zegt eindelijk “nee, ik kan niet” – je kunt zelfs zeggen “nee, ik heb er geen zin in”. Je bent dan niet onbeschoft, je bent gewoon eerlijk en glashelder. Deze persoon kan hier begrip voor tonen, maar het kan ook zijn dat deze er geen begrip voor heeft. Het enige wat je dan kunt doen is respecteren dat diegene zijn/haar eigen mening heeft. Accepteer dat niet iedereen het zal snappen en volg je eigen koers.

Maar Isabelle, “this sounds like a recipe for turning into an asshole”.

Ik zeg niet dat je nooit rekening moet houden met andere mensen en dat jij nooit dingen zal doen die jij minder prettig vindt. Als jij bijvoorbeeld weet dat jouw aanwezigheid heel belangrijk is voor iemand of dat jij iemand ergens mee uit de brand kan helpen, dan is het heus wel goed om hierbij de keus te maken jezelf even niet op de eerste plek te zetten. Soms is het een kwestie van compromissen sluiten.

Het gaat mij echt om het continu aan de kant schuiven van jouw eigen voorkeuren, alleen om anderen te “pleasen”. Het socializen met mensen die jij eigenlijk helemaal niet mag. Dingen doen die jij eigenlijk helemaal niet leuk of zelfs verschrikkelijk vindt. Altijd het gewenste antwoord geven, terwijl dit tegen jouw aard ingaat.

De rust in jouw hoofd, hoeveel prioriteit geef jij die? Als jij een druk leven hebt of last van bepaalde spanningen, dan kun je dit alleen veranderen door er zelf iets aan te doen. Niemand anders is daarvoor verantwoordelijk. Je bent in het dagelijks leven al zo druk met taken en verantwoordelijkheden en hierbij is het steeds lastiger om relaxter te worden. Leef je leven niet voor anderen, maar krijg controle over je eigen leven en leer om assertiever te worden en nee te zeggen. Richt je vooral op de mooie en fijne dingen in jouw leven die jou uiteindelijk een gelukkiger mens maken.

 

Ja, ook jij bent een gewoontedier.

Follow my blog with Bloglovin

Mensen zijn gewoontedieren.

Say what? Definitie volgens het Van Dale woordenboek: “iem. die aan zijn gewoonten vastzit”

Ja, wij houden blijkbaar van onze gewoontes. Van een standaard routine. Van onze comfort zone waarin wij ons prettig en veilig voelen.

Over het algemeen heb je wel eens het gevoel dat je eens iets nieuws of iets anders zou willen proberen. Zeker wanneer je een aantal slechte gewoontes hebt die ervoor zorgen dat je niet happy bent. Zeker als het gaat om gewichtsverlies, dan willen wij vaak in één keer alles omgooien en alle slechte dingen schrappen. Het liefst willen we dat het allemaal zo snel mogelijk gaat en daarom is er geen enkele plek meer voor je favoriete hapjes, ontspanning en rust. We gaan massaal aan de shakes en detoxthee en besluiten élke dag naar de sportschool te gaan. Nu MOET het wel snel gaan!

Haastige spoed…

Je bent zo goed bezig (denk je), maar ineens heb je een zwak moment. Je sport je eigen wezenloos en het lijkt maar niet op te schieten. De kilo’s lijken er maar niet vanaf te vliegen. Wat heeft dit voor een zin?! De zak chips in de voorraadkast of de friettent om de hoek roepen jouw naam. En ineens denk jij “fuck this shit” en grijp je naar alles wat maar binnen handbereik is. Achteraf voel je je heel slecht en denk je… ach, ik begin maandag weer opnieuw… afvallen lijkt toch onmogelijk.

Tjsa, wat dacht je nu? Dat jouw lijf dat ineens allemaal gaat pikken? Hoe lang heeft het geduurd voordat je die kilo’s in vet bent aangekomen? In de meeste gevallen is dat niet iets wat binnen een paar weken gebeurd is, maar heeft dat zich over een langere periode opgespaard. In hoeverre is het dan realistisch om te denken dat dit er dan ook binnen een paar weken eraf is.

Bovendien ben je bepaalde (slechte) gewoontes gewend en horen deze nu bij jouw dagelijkse routine. Je voelt je op een bepaald moment onwijs gemotiveerd om hier iets aan te doen en dat is natuurlijk hartstikke goed! Maar de meeste mensen houden het gewoon niet vol om die allemaal in één keer overboord te gooien.

One step at a time.

Het is niet gemakkelijk om jouw goede voornemens daadwerkelijk vol te houden als je ineens álles omgooit. Er zijn vast mensen waarbij dit wel werkt, maar in de praktijk zie je vaak dat dit niet zo is.

Probeer met babystapjes langzaam maar zeker te werken aan een gezonde lifestyle. Een gezonde lifestyle is een manier van leven en is dus direct verbonden met jouw gewoontes in het dagelijks leven. Iets waar jij je op de langere termijn prettig en relaxed bij voelt. Iets wat voor jou werkt, want iedereen is anders.

En nu specifiek…

Dat klinkt hartstikke leuk, Isabelle. Maar hoe pak ik dit aan?

Ik zal een aantal voorbeelden geven van kleine aanpassingen die jij vanaf nu al kunt realiseren. Deze aanpassingen zullen direct een positief effect hebben op een gezondere lifestyle en een slanker lijf.

1. Download een calorieënteller

Eigenlijk is dit het allerbelangrijkste om te starten met afvallen. Het belang van voeding wordt heel vaak onderschat. Om me heen hoor ik het al te vaak dat men denkt meer te moeten sporten om af te vallen. Maar ze zeggen niet voor niets “abs are made in the kitchen” en “you can’t outtrain a bad diet”. De energiebalans is leidend. Om af te vallen dien je meer calorieën te verbranden dan dat je tot je neemt.

Ik gebruik iedere dag heel trouw mijn calorieënteller app. Er bestaan verschillende apps. De meest bekende apps zijn die van Virtuagym en MyFitnessPal. Zelf gebruik ik die eerste. Wat ik er heel handig aan vind is dat er ook een scanner op zit waarmee je de barcode van een product uit de supermarkt kunt scannen en de app deze automatisch opzoekt en jou alle informatie geeft die je nodig hebt.

Waarom is het zo belangrijk om je calorieën bij te houden en gaat dat niet wat ver?

Ikzelf vind het erg belangrijk om bij te houden hoeveel en wat ik eet. Met sommige producten maak een paar gram al veel uit qua hoeveelheid calorieën. Pindakaas weeg ik bijvoorbeeld altijd af op de keukenweegschaal, omdat een kleine hoeveelheid al een hoop calorieën bevat.

Het geeft je ook een idee hoeveel jij eigenlijk wel niet eet. Ook de kleine tussendoortjes (koekje bij de koffie, snoepje op kantoor) kunnen al gauw oplopen en dit geeft je een duidelijk inzicht. Vaak denk je te weten hoeveel je ongeveer eet, maar als je het daadwerkelijk gaat bijhouden komen er wat verassingen voorbij. Dat beloof ik je!

Hoeveel moet ik dan precies eten, Isabelle?

Het veelgehoorde advies van 2500 kilocalorieën voor mannen en 2000 kilocalorieën voor vrouwen zegt vrij weinig. Iedereen is anders en het is daarom van belang jouw eigen energiebehoefte te berekenen. Je ruststofwisseling (BMR) is de minimale stofwisseling die je lichaam nodig heeft om te overleven. Houd je niet van wiskunde? Ik ook niet, maar het is wel van belang om te berekenen wat jouw caloriebehoefte is. Hiervoor is de Harris en Benedict-formule leidend. Om jou het leven gemakkelijker te maken, bestaan er ook calculators waarmee dit eenvoudig voor jou wordt berekend.

Bereken je energiebehoefte met deze calculator

Nu je dit hebt berekend weet je hoeveel je ongeveer moet eten om op gewicht te blijven. Om af te vallen die je zo’n 200-300 kcal daaronder te blijven zitten. Ga niet onder je rustverbranding zitten.

2. Vervang jouw guilty pleasure met een gezonder alternatief

Ben je gek op een zak chips als je lekker op de bank Netflix aan het binge-watchen bent? Dan wordt je waarschijnlijk niet heel blij van een zak wortels of een stuk komkommer. Althans, als dit geen probleem voor jou is, dan moet je dat vooral doen (is nog altijd het beste), maar als je echt verslaafd bent aan de gewoonte om een zak chips open te trekken, koop dan bijvoorbeeld een zak popcorn (wel de zoute variant, want zoet is gelijk één en al suiker). Ik koop zelf altijd de magnetron variant. Een halve zak is dan zo’n 200 kcal. Deze hoeveelheid kcal vind ik voor een cheatmeal behoorlijk meevallen.

Ben je gek op een toetje? Een magnum bevat al bijna 300 kcal, terwijl een raketje maar 40 kcal bevat. Zelf vind ik een split erg lekker. Deze bevat maar 65 kcal. Ik eet ’s avonds na het trainen graag een bakje Skyr. Om de smaak een beetje lekkerder te maken heb ik bij de Body & Fit shop een heerlijke karamel siroop gevonden welke laag in calorieën is. Hiervan is maar een klein beetje nodig om je ietwat smaakloze toetje lekker op smaak te brengen. Ook voeg ik graag een vleugje hiervan toe aan mijn koffie. Zo onwijs lekker!

3. Haal je calorieën niet uit drankjes

Persoonlijk vind ik het zonde om mijn calorieën nog uit drank te halen (frisdrank/alcohol). Ik wil mijn caloriebehoefte efficiënt benutten, zodat ik wel genoeg kan eten op een dag en er soms ook nog ruimte is voor een lekker tussendoortje. Ik drink, mede dankzij mijn chronische darmziekte, ook nauwelijks alcohol. Als ik een terrasje pak, dan kies ik bijvoorbeeld voor een cola zero/pepsi max. Hier zitten bijna geen kcal in. Ook drink ik graag zwarte koffie met een zoetje of een verse muntthee.

Natuurlijk houd ik op een lekker zomerse dag wel van een borreltje, maar ik kijk wel uit dat ik hier niet teveel van neem. Zeker omdat alcohol een negatieve invloed heeft op de verbranding van alle vette hapjes die je er vaak bij bestelt op het terras. Jouw lichaam is slim genoeg om te herkennen dat alcohol giftig is voor het lichaam en zorgt er dan ook voor dat dit zo snel mogelijk wordt verbrand. Hierdoor krijgt de verwerking hiervan direct voorrang op de verbranding van jouw koolhydraten en vetten die je verder naar binnen werkt op het terras. Dit resulteert in het opslaan van de nodige vetjes (je hoopt op de juiste plekken, maar helaas gaat het vaak rond je middel zitten. Balen voor jou!)

4. Neem je eigen lunch mee naar je werk

Zelf heb ik een kantoorbaan. Op mijn werk hebben wij maar al teveel keuze in het bedrijfsrestaurant. Denk aan pizza, pasta, rijstgerechten en maaltijdsalades. Maar ook de lekkerste verse broodjes. Uiteraard kun je kiezen voor de maaltijdsalade, omdat dit de gezondere optie zou zijn. Maar vergis je niet! Als er bijvoorbeeld nootjes, kaas, mozzarella en avocado in zitten en dan nog een behoorlijke scheut olie, dan kan ik jou garanderen dat die een behoorlijk caloriebommetje is. Gezond, maar wel calorierijk. Als het gaat om afvallen is de energiebalans (calories in versus calories out) leidend.

5. Ga meer bewegen, maar doe niet gelijk teveel.

Het is niet nodig om elke dag in de sportschool te zwoegen om gewicht te verliezen. Sterker nog, je kunt gewicht verliezen zonder ook maar iets van beweging te doen. Als je een hekel hebt aan sporten, dan klinkt dat voor jou als een ware droom. Maar is het verstandig?

Ik zou zelf zeggen van niet. Door af te vallen puur door een calorietekort te creëren, zul je ook spiermassa verliezen.

So what, Isabelle?

Spiermassa is belangrijk om strak in je velletje te zitten. Voor een sexy en strakke bikinibody is het vooral belangrijk om krachttraining te doen. Dit bereik je niet door niet te bewegen of alleen cardio te doen. Hieronder zie je twee afbeeldingen om te illustreren hoeveel verschil het maakt wanneer je geen krachttraining doet en wanneer wel. Welke heeft jouw voorkeur?

It’s the difference between having a BUTT and having an ASS. You’re welcome!

 

Ik zou aanraden om qua beweging zo’n drie keer per week aan krachttraining te doen in de sportschool. Laat je daar vooral adviseren door iemand die er verstand van heeft. Zelf ben ik begonnen met Small Group Training, zoals beschreven in mijn eerste blog.

Cardio is verder prima om te combineren met krachttraining. Dit kun je al doen door te beginnen met vaker wandelen (bijvoorbeeld tijdens lunchpauze, als je dan toch al je eigen lunch mee gaat nemen) en door vaker de fiets te pakken in plaats van de auto.

Dit is wel even genoeg, zo!

Voor nu denk ik dat je al aardig uit de voeten kunt met deze praktische tips. Zoals eerder aangegeven, verander jouw gewoontes stap voor stap. Op deze manier is het makkelijker om vol te houden.

Heb je vragen/opmerkingen, let me know! Voor nu wens ik jou veel succes met het behalen van jouw doelstellingen.

Liefs,

Isabelle

 

 

 

Nee zeggen & commentaar van omgeving

Follow my blog with Bloglovin

Je hebt vast wel eens te maken gehad met commentaar van collega’s, vrienden en/of familie op het moment dat je besloot eens gezonder te gaan eten of simpelweg door een keer nee te zeggen tegen een koekje of gebakje. En je hebt dit vast wel eens bloed irritant gevonden. Commentaar, zoals “oh, ben je ineens op dieet?” of “ach, je mag toch wel een keer genieten” wordt dan al gauw geroepen. Vooral leuk als jij op
dat moment de enige bent in de groep die dit doet.

Persoonlijk heb ik mij er dood aan geërgerd als ik iedere keer commentaar kreeg op mijn voeding. Sterker nog, tijdens mijn vorige wedstrijdvoorbereiding had ik altijd een bakje kip met groente bij me. Deze at ik elke dag tijdens de lunch. Toen ik voor het eerst op een nieuwe afdeling werkte op mijn werk bijvoorbeeld, kreeg ik al gelijk te horen “dus jij eet de hele dag bijna niks?” of “oh dat is ook niet veel?!”. Hierop reageerde ik vriendelijk door uit te leggen dat het inderdaad een kleine portie was, maar dat ik wel 6 à 7 maaltijden over de dag verdeeld at.

Vervolgens dook iedereen bijna met z’n neus letterlijk in mijn bakje om te kijken wat er allemaal in zat. “WAT IS DAT?!”. Hierop reageerde ik gewoon een beetje droog “Nou, meid. Dàt is nou “groente”. Erg goed voor je!” Begrijp me niet verkeerd. Ik begrijp het als mensen heel nieuwsgierig zijn, maar je kunt ook gewoonweg brutaal zijn.

Maarja, hoe ga je ermee om als mensen om je heen altijd commentaar hebben op jouw gezonde lifestyle en in hoeverre moet je je hieraan storen? Als er geroepen wordt “doe gewoon even normaal, joh! Neem lekker dat saucijzenbroodje! Je mag toch wel een keertje genieten?!” luister je hier dan gelijk naar en pak je dan toch dat vette broodje dat je eigenlijk niet had willen eten? Oké, natuurlijk moet het soms een keer kunnen. Maar als jij bepaalde doelstellingen hebt en dit soort momenten komen veel te vaak voor, dan maakt het dus wél iets uit.

Persoonlijk eet ik liever mijn “comfortfoods” in het weekend of op een speciale gelegenheid. Ik ben echt een “gezelligheidseter” en link eten dan ook direct aan een gezellige avond. Een verjaardag op kantoor bijvoorbeeld, dat hebben wij soms wel een paar keer per week (ik werk bij een grote organisatie). Taart lijkt eerst heerlijk, maar ik ervaar altijd dat ik het eigenlijk na 3 happen al op heb en achteraf denk ik altijd “hmm…zo speciaal is het ook weer niet”. Ik spreek natuurlijk voor mezelf.
Vandaag had de bedrijfskantine op kantoor tortellini op het menu staan. Ik begon gelijk te watertanden, want ik ben onwijs gek op pasta (in het bijzonder tortellini)! Normaal gesproken had ik het gelijk genomen, maar omdat ik momenteel aan het cutten (afvallen) ben geef ik hier niet aan toe. Ik probeer altijd het doel in mijn achterhoofd te houden en terug te denken aan het gevoel dat ik altijd had als ik het wel had genomen. Ik heb braaf mijn rijstwafels met kipfilet, hüttenkäse en eitje opgegeten. Omdat ik door de eiwitten redelijk vol zat is mijn lekkere trek weggegaan en was ik weer happy met mijn bewuste keuze om nee te zeggen tegen die overheerlijke en calorierijke tortellini.

Om even terug te komen op dat commentaar van anderen (in mijn geval dus vooral collega’s, maar ook wel eens familie). Ik heb gemerkt dat de meeste mensen mij in eerste instantie een beetje belachelijk zaten te maken, maar het gebeurde eigenlijk altijd (ja, altijd!) dat dezelfde personen na een tijdje ineens tips aan mij begonnen te vragen of zelf ineens een salade hadden meegenomen tijdens de lunch. So, “who’s the real winner here”?!

Maar er zijn ook mensen om mij heen die er gewoon niet zoveel om geven om gezond te eten of om af te vallen. En dat respecteer ik alleen maar. We zijn niet allemaal hetzelfde (thank god). Probeer het commentaar gewoon van je af te schuiven en maak desnoods een grapje om er maar niet serieus op in te gaan (want niet iedereen is oprecht geïnteresseerd, dus “why bother”?

Hoe ga jij hier eigenlijk mee om? En waar loop je tegen aan? Voel je vrij om mij een berichtje te sturen.

Ik hoop dat je iets hebt gehad aan mijn kijk hierop en ik wens je veel succes met het behalen van jouw doelstelling(en)!

Liefs,
Isabelle

My story (so far)

Follow my blog with Bloglovin

Welkom!

Hé jij daar!

Leuk dat je een kijkje neemt op mijn allereerste blog. Best spannend voor mij, maar ook ontzettend leuk om jou via deze weg een kijkje te geven in mijn leven!

Even voorstellen.

Mijn naam is Isabelle, 28 jaar oud. Ik ben geboren in Amersfoort en opgegroeid in Leusden. Inmiddels woon ik met mijn partner in het Gelderse Ede. Vanuit mijn interesse op het gebied van fitness, voeding en lifestyle ben ik deze blog begonnen. Als je mij al volgt op instagram weet je dat ik graag verschillende ervaringen deel rondom deze onderwerpen.  Ik hoop dan ook dat je mijn blog met veel plezier leest. Suggesties en feedback zijn altijd welkom! Ook kun je mij voor vragen altijd een mail sturen.

Waar zal ik beginnen?

Laten we beginnen bij hoe het allemaal is begonnen.

Voordat ik mij bezig hield met fitness, voeding en lifestyle was ik vooral druk met andere dingen. Ik werk fulltime als Management Assistant bij een accountantskantoor en ben sinds juli 2016 afgestudeerd voor de HBO-studie Bedrijfskunde MER aan de Hogeschool van Amsterdam. Deze deeltijd-studie volgde ik naast mijn werk. Dit betekende dat ik twee avonden in de week na mijn werk een avondcollege volgde en mijn sociale leven op een lager pitje stond. Sporten en gezond eten hadden dan ook niet de hoogste prioriteit.

Ik ben iemand die niet snel in gewicht aankomt, maar een paar jaar géén beweging en ongezond eten / wijntjes drinken doet echt iets met je shape. Ik was voor mijn doen redelijk wat aangekomen in vet, maar ook zag ik dat mijn hele shape minder mooi was geworden. Rond mijn middel, armen en benen zaten meer vetjes, maar ook was alles slapper/minder strak geworden. Nobody likes that! Dus ookal verklaarden mensen om mij heen mij voor gek (“je bent toch superslank?!”), als ik in de spiegel keek (lees: in mijn ondergoed) dan zag ik een groot verschil met vroeger.

This is it.

Direct na mijn studie heb ik het roer omgegooid: “I’m gonna do this. I’m going to transform my body! No excuses!”

Een oud klasgenoot van mij was Personal Trainer geworden en gaf Small Group Training in de omgeving van Amersfoort. Omdat ik in Ede ben gaan wonen wilde ik kijken of er een vergelijkbare gym was in de omgeving. Dat was het moment dat ik terecht kwam bij Lijfstijlcentrum Franken, te Ede.

Waarom Small Group Training?  Ik wilde heel graag persoonlijke begeleiding om zeker te zijn van het behalen van mijn fitnessdoelstellingen. Ik had niet of nauwelijks verstand van afvallen/strakker worden en had dan ook de nodige expertise nodig.

Een Personal Trainer voor één op één trainingen vond ik destijds gewoon veel te duur. In klein groepsverband krijg je nog steeds persoonlijke aandacht, maar dan is het betaalbaarder. Maar zoals ik eerder aangaf, vond ik het voorheen heel leuk om in groepsverband te sporten. Je motiveert elkaar en het heeft een gemoedelijke sfeer.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik begon met drie keer per week trainen bij Lijfstijlcentrum Franken. Dit was ontzettend leuk om te doen. Ook kreeg ik het nodige voedingsadvies. Al heel gauw kreeg ik mijn partner ook zo gek om mee te doen. Hij is iemand die wel snel aankomt en na een aantal maanden trainen en gezonde voeding (en wat biertjes in het weekend) begon hij veel complimenten te krijgen en besloot een vriend van hem ook mee te doen. Ook kreeg ik een vriendin van mij zo ver om zich in te schrijven. Inmiddels is zij al veel afgevallen. Dit is zo leuk om te zien!

Mijn doelstelling was het verlagen van mijn vetpercentage en strakker worden door middel van krachttraining. Ik had geen overgewicht (een vetpercentage van 19%) en Patrick Franken (eigenaar van het lijfstijlcentrum) gaf aan dat ik in ieder geval niet hoefde af te vallen. Een gezond/acceptabel vetpercentage voor vrouwen ligt tussen de 21-31%.

Toch had ik een ideaalplaatje in mijn hoofd. Al heel gauw kwam het erop neer dat ik heel graag naar een gespierder en meer atletisch lijf toe wilde werken. Mijn vetpercentage was redelijk netjes, maar cijfers zeggen niet alles. Alles was minder strak geworden en ik was voor mijn doen wel wat dikker aan het worden (ookal was ik nog slank, als je het nog volgt, haha). Ik ben klein van stuk en zie al heel snel verschil als ik wat ben aangekomen. Mijn visceraal vet (vet rond de organen) was overigens maar 1% (dit is zeer laag), dus dat is ook goed om te weten en zeker niet onbelangrijk.

Ik begreep het best als mensen om mij heen bijna boos werden als ik ook maar durfde te zeggen dat ik wat moest afvallen, want dan hoorde ik “nou, als jij jezelf dik noemt dan ben ik een olifant in jouw ogen!”. Echter, keek ik hierbij puur naar mezelf en zat ik gewoonweg niet meer lekker in m’n velletje.

Na een tijdje getraind te hebben kwam ik in gesprek met Ilja Daane, de vriendin van Patrick. Zij is zelf Personal Trainer, net als Patrick. Op dat moment was zij in de voorbereiding voor een bodybuildingwedstrijd (klasse: Women’s Physique). Ik had eerder gelezen over dit soort wedstrijden en dit vond ik toen al super interessant, maar ook heel onbereikbaar voor mij. Ilja vroeg aan mij: “Wil jij geen wedstrijd doen?”. Ik schrok er even van. “Ik? Een wedstrijd? Zou ik dat kunnen bereiken?”. We zijn al gauw aan tafel gaan zitten en ik ben er over gaan nadenken.

Ookal las ik veel online ervaringen en zelfs waarschuwingen over de zware voorbereidingen en het mentale aspect ervan, ik wist dat dit iets was wat ik écht graag wilde doen. Het leek mij zo onwijs gaaf om mee te maken, maar ook een manier om mijn droomlijf te verwezenlijken.

De shape die mij het meeste aansprak was dat van een bikinifitness atleet. Ilja wees mij er al heel gauw op dat een wedstrijdshape maar tijdelijk is, maar dat het wel mogelijk is om na een wedstrijd een bepaald vetpercentage te onderhouden.

Bikinifitness?

In de bodybuilding heb je veel verschillende niveaus en klasses qua wedstrijden. Mijn doel was dus om mee te doen aan een bikinifitness wedstrijd (een beginnersklasse). Bikinifitness is de meest vrouwelijke vorm van bodybuilding. In deze klasse moet je slank zijn, maar wel met zoveel mogelijk spiermassa. Je zit dus in een laag vetpercentage zodat je buikspieren, lijnen en algehele spierdefinitie zichtbaar is. Tijdens de wedstrijd poseer je in een glitter bikini, hoge hakken en heel veel sieraden. Je toont op zo’n sierlijke mogelijke houding je resultaat.

How to get there.

Oké. Ik had besloten dat ik er 100% voor zou gaan. Maar hoe? Ilja en ik hebben samen een plan opgesteld. Allereerst kreeg ik een voedingsschema op basis van mijn lichaamssamenstelling zoals deze nu was. Ook zou ik naast Small Group Training van Ilja zelf Personal Training krijgen en moest ik mijn cardio opschroeven. “Hè, bah! Daar zie ik dan wel tegenop”. Maar het bereiken van een laag vetpercentage gaat dan ook niet zonder slag of stoot.

Naast het bereiken van een wedstrijdshape, moest er nog meer gebeuren. Ik had er bijvoorbeeld geen rekening mee gehouden hoeveel geld het kost. Denk aan inschrijfkosten als lid van de IFBB Nederland en als deelnemer voor de betreffende wedstrijd, aanschaf van bikini, schoenen en sieraden (een bikini kost toch een paar honderd euro) en poseerlessen.

In een paar maanden tijd zag ik mijn lichaam meer en meer veranderen. Ik kan je vertellen dat het zo onwijs motiverend voelt om deze veranderingen te zien. Zeker als je er zo hard voor werkt. Het is veel geduld hebben, maar als je vertrouwen hebt in het hele proces werpt het zijn vruchten af.

Ik begon de lijnen van mijn buikspieren te zien en alles was veel gestroomlijnder. Dat je dat kunt bereiken in relatief korte tijd vind ik nog steeds verbijsterend. Bodybuilding is echt het “finetunen” van je lichaam zoals jij dat wilt. Wat zit het menselijk lichaam toch briljant in elkaar.

Ookal zie je op een gegeven moment een mooi resultaat, de weg ernaartoe is heel zwaar. Je moet al je voeding afwegen en er is geen ruimte voor cheatmeals. Hoe dichter wij bij de wedstrijd kwamen, hoe meer er geschrapt werd uit mijn voedingsschema (rijst, zuivel etc.).

Ook je sociale leven moet even pas op de plaats maken. In het begin nam ik heel braaf mijn bakjes kip met broccoli mee, maar hoe langer ik bezig was hoe meer ik eigenlijk geen zin had om omgeven te worden door mensen en dierbaren die zelf wel alles konden eten wat ze willen. Normaal had ik hier eigenlijk geen moeite mee, maar een halfjaar lang is een lange tijd om zo in restricties te eten kan ik je vertellen. Maarja, nobody said it was easy, right?!

Poseerlessen

Oké, ik moet dus poseerlessen volgen. How hard can it be?

Ik had mij inmiddels ingeschreven voor de Juliette Bergmann Cup op 19 maart 2017. Het trainen en mijn progressie verliep volgens plan, maar het was nu tijd poseerlessen te gaan volgen. Ik had mij ingeschreven voor een poseerles bij Lesley Barents (Nederlands Kampioen Bodyfitness). Zij bood poseerlessen aan voor zowel bikinifitness als bodyfitness (een zwaardere klasse).

Mijn eerste poseerles vond ik erg spannend, want ineens moest ik in een groepsverband laten zien wat ik in mijn mars had. Maar bij Lesley werd ik al heel gauw gerustgesteld dat ik het zo slecht nog niet deed en dat het vooral veel thuis oefenen was. Naast de poses voor de vergelijkingen moest ik ook mijn i-walk oefenen (individueel loopje om je eigen shape zo goed en elegant mogelijk te laten zien aan de jury).

Na deze groepsles heb ik lessen gevolgd bij Vivian Hylkema (voormalig bodybuildster). Aangezien zij veel mensen begeleidt (in meerdere klassen) en mijn coach Ilja haar ook kent, besloot ik ook bij haar de kunst van het poseren te oefenen. Ookal behoorde zij tot de zwaardere klasse van de bodybuilding wedstrijden, zij kon absoluut veel advies geven over wat de jury precies van je wilt zien en hoe je je zo vrouwelijk en zelfverzekerd mogelijk kunt presenteren. Ik heb veel gehad aan deze lessen en het is ook een schat van een vrouw! Ook is zij heel open over haar verleden en daar heb ik veel respect voor.

Ten slotte heb ik een poseerles gevolgd bij Tamara Miesen (IFBB Belgian Bikini Champion, zie hier haar facebookpagina). Zij had zeer gerichte tips hoe je in deze klasse zo sierlijk mogelijk jouw shape kan presenteren op het podium.

Bikini ophalen

Mijn bikini liet ik maken bij Myviola Swimwear (website: http://myviolaswimwear.com/). Ik wist al precies hoe deze eruit moest gaan zien en nu was het eindelijk tijd om deze op te halen. Spannend!

Nu ik daar in mijn ultrakleine bikini stond werd de druk op mijn schouders toch wel heel zwaar en kreeg ik knikkende knietjes. Het was bijna zover! Nog maar een paar weken te gaan!

Ik weet nog dat ik nog steeds vond dat mijn taille niet smal genoeg was en dat terwijl mijn vetpercentage op een lage 11% zat. Achteraf bevestigt dit dat mijn zelfbeeld niet altijd even realistisch is geweest.

Wat een prestatie was dit!

When the door slams right in your face…

Op een zondag sprak ik af met mijn beste vriendin. Zij zat aan de warme chocolademelk met slagroom, ik aan een zwarte koffie. Baas boven baas, dus! Ik had het er zo mee gehad, mentaal, dat ik de hele dag het gevoel had dat ik wel kon janken (moodswings). Toen ik thuiskwam brak ik eventjes. Ik liep al weken met vervelende darmklachten en een pijnlijke opgezette buik. Het leek alsof ik een voedselintolerantie had voor iets, maar ik wist niet wat precies. We waren inmiddels via een diëtiste bepaalde voedingsmiddelen aan het schrappen om te kijken waar het aan lag, maar ik at inmiddels mede hierdoor eigenlijk veel te weinig.

Die maandag werd ik erg beroerd wakker en dinsdag resulteerde dit in koorts. Dit is het moment waarop ik meer moet vertellen over mijn gezondheid. Eind november kreeg ik na een tijdje van pijnlijke darmklachten een inwendig darmonderzoek, waarbij de diagnose van Colitis Ulcerosa is vastgesteld (Coli-wattes?). Dit is een chronische darmziekte.

Het verschil tussen de ziekte van Crohn en Colitis Ulcerosa ligt hem in de locatie van de darmontsteking. Bij Colitis Ulcerosa beperkt dit zich tot in de dikke darm. Op dat moment was de ontsteking niet heel ernstig en konden de artsen dit met medicatie binnen een maand weer rustig krijgen. Ook dit was tijdens mijn wedstrijdvoorbereiding. Omdat het nu rustig bleef, konden wij volgens de arts gerust doorgaan hiermee.

Enfin, ik had dus koorts. Ik voelde me erg beroerd en had weer pijnlijke darmkrampen. In de nacht van donderdag op vrijdag is het helemaal misgegaan en had ik een ernstige opvlamming van mijn darmontsteking. Ik was bijna flauwgevallen in de badkamer, maar toen ik de verpleegkundige van de MDL-afdeling sprak, heeft zij mij toch geadviseerd het weekend aan te kijken, want dit hoorde toch bij de ziekte…

Ik kan je vertellen dat het weekend een hel was. Ik kon alleen maar op de bank liggen en mijn krampen werden steeds heftiger. Mijn vriend moest eigenlijk alles voor mij doen, want ik werd snel duizelig en viel een paar keer bijna flauw. Ik was inmiddels veel bloed verloren bij de stoelgang (dit zijn de symptomen van een actieve ontsteking) en maandag kwam ik in het ziekenhuis voor controle. De volgende dag moest ik voor een inwendig darmonderzoek komen. Ik zag erg bleek, dus de arts schrok zich rot toen hij mij zag.

Mijn hele dikke darm bleek zwaar ontstoken te zijn en ik had erge bloedarmoede. Mijn vriend kwam mij ophalen op de uitslaapkamer, maar de arts wist te vertellen dat ik niet naar huis kon gaan.

Om een lang verhaal kort te maken (deze is al best lang, haha) heb ik een week in het ziekenhuis gelegen en sloegen de medicijnen eerst niet aan, waardoor ze bijna besloten hadden mijn dikke darm te verwijderen.

Ik had veel geluk dat het zwaarste medicijn tegen Colitis Ulcerosa (thank god!) wel aansloeg, namelijk remicade via het infuus. Toen mijn bloedwaarden voldoende waren, mocht ik naar huis om verder te herstellen, maar zat een wedstrijd er voorlopig niet in. Ik moest nu gaan herstellen en rustig aan doen.

 

 

Nog een wedstrijdvoorbereiding?

Ookal heb ik een tijdje volgehouden dat ik toch graag nog een keer mee zou willen doen met een bikinifitness wedstrijd, voorlopig ga ik dit even niet doen. Het belangrijkste is dat ik nu even focus op mijn algehele gezondheid en ook het mentale aspect van het chronisch ziek zijn. Wedstrijd zullen er altijd zijn, dus dit kan ook op een later moment. Ik ga gewoon door met trainen en dat blijft een passie voor mij. Daar hoeft niet persé een atletische shape bij te horen. Desnoods is dat niet persé gezond.

Blijf mij lekker volgen, dus! Mijn fitness journey stopt hier niet!

Heel erg bedankt voor het lezen van mijn verhaal (het is niet niks), maar ik hoop dat je dit met veel plezier en interesse gelezen hebt.

Bij vragen/opmerkingen, neem gerust contact met mij op!

Liefs,

Isabelle